2006 - 2000
Weissensee 2006
Weissensee 2005
Weissensee 2004
Weissensee 2003
Weissensee 2002
Weissensee 2001
Weissensee 2000
12 Januari 2006 zijn we voor de zevende keer met een bus vol schaatsliefhebbers naar de Weissensee in Oostenrijk geweest.
De uitdaging van dit jaar was de kou (-18 graden). Lees meer over de reis in de verslagen gemaakt door twee deelnemers.
Verslagen
Verslag Josefien van Nes
Verslag Jeanette Klaver
Verslag Jan Willem Kakes
Verslag door Josefien van Nes
Terwijl ik dit schrijf is het buiten nat en koud, +5°C. We kunnen helemaal niet schaatsen.
En toch heb ik de 11-stedentocht-koorts gevoeld!
In de 2e week van januari kwam het langzaam opzetten; ik keek op de website van de SWM (Stichting Winter Marathon). Het kleine meer beloofde veel goeds, volledig bevroren, een baan geveegd van 4.5 km en 25 cm dik! Het grote meer was nog niet vrij gegeven, afwachten dus.
IET GIET OAN, op donderdag 12 januari stapten we in een prachtige bus die ons voor de 7e maal naar het dorpje Techendorf reed aan de Weissensee in Karinthië.
De busreis was comfortabel te noemen, we hadden meer beenruimte dan voorheen en de stoelen konden in een lekkere slaapstand. De vertrouwde busschauffeurs Ron en Dannie reden goed door, wisselden van plaats terwijl wij doorsliepen en zo waren wij binnen de geplande tijd bij dat prachtige meer aangekomen.
In hotel Moser stond het ontbijt al klaar en om een uur of 10 gingen de eersten van ons het ijs al op. Op de Weissensee rijd ik graag op de kluunschaats, dus…eerst naar de sportwinkel om een paar schaatsen te huren. Er zijn diverse merken (Salomons, Almgrens, Henk Hartjes), sommige maten waren al weg (we waren niet de enige),het werd een maat te groot die ik opvulde met dikke sokken en een inlegzooltje.
Die dikke sokken kwamen goed van pas, want zó koud hadden we het nog niet eerder meegemaakt. ´s Morgens -17°C , met -5°C als warmste moment, daar was veel goede kleding voor nodig. Die vrijdag hebben we heerlijk het ijs verkend, met ´s middags een koppelkoers op een recht stuk 400 mtr. baan, gemarkeerd met sporttassen! Wie bedenkt er zoiets, Charles, Willem en Anton wel. ´s Avonds kregen we de uitslag te horen en de 3 beste koppels werden beloond met een paar prachtige schaatsboeken. Omdat het plan was de volgende ochtend zo vroeg mogelijk te starten ging ik (en de meeste van ons) vroeg naar bed.
De volgende ochtend vòòr 07.00 uur zaten er al een aantal fanatiekelingen beneden voor de eetzaaldeur. Ook ik wilde de volledige tijd op het ijs benutten, van 07.30 – 17.00 uur. Na een heerlijk ontbijt was het toch 08.00 uur geworden voor ik wegreed. De temperatuur was zo laag, extra bescherming was geen luxe, bestaande uit een extra broek, jack, handschoenen, muts en de uierzalf op de onbedekte delen. Daar was niet veel van over, want met bivakmuts en sneeuwbril was ik ook voor mezelf onherkenbaar geworden.
We reden dus rondes van 4.50 km., niet te tellen natuurlijk. We konden stempelen per 3 of per 1 ronde. Hoeveel rondes moest ik rijden om mijn eigen PR te verbeteren? Ik besloot dat 30 rondes wel een mooi streven was. Het was een prachtige dag, geen wind, wel zon, gezellige mede-schaatsers om mij heen. Af en toe iets eten en drinken, zelfs de thee op het ijs ontbrak niet (dankzij Ron, Dannie en Mimi en Jet). Het was puur genieten, zelfs tot 20 rondes ging het fijn. En dan komt de bekende dip, de spieren worden moe, de temperatuur daalt, alles is bevroren, tot en met de condens in de bril aan toe. Ik kon mijn eigen knipkaart bijna niet meer pakken. Maar toen waren er Mimi en Jet, die klaar stonden met kniptang, thee (mét) en bemoedigende woorden, alles wat nodig was om toch vooral die laatste rondes ook te rijden. Het was inmiddels 17.00 uur en bijna donker. Het laatste rondje was zeer spannend, turend naar iedere scheur, wat een geweldige ervaring!
Ook deze avond hadden we het weer gezellig in het hotel. Iedereen werd gehuldigd met een medaille en gefeliciteerd met het behaalde resultaat en op de foto gezet. Ik zag alleen maar glunderende gezichten (één met dik en blauw oog), want iedereen had een topprestatie neergezet. Gelukkig was er nauwelijks sprake van grote valpartijen geweest, ondanks de vele scheuren in het ijs. Iedereen had wat te vieren, dus daar moest op gedronken worden. De hotelbaas kreeg van ASV een mooie `spaanplaat´ en hij gaf terug een doos met voor iedereen klein flesje drank. Deze werd door menigeen direct genuttigd en iedereen genoot van elkaars verhalen.
De volgende dag was voor iedereen vrij in te vullen. Het grote meer lonkte, het kon waarschijnlijk net wel, maar ik koos toch voor wandelen. Met een groep gingen we de berg op waar ook de skiërs zijn, een wandeling van bijna 1,5 uur. Boven bij de skihut, de Naggler Alm, was het zoals altijd: gezellig, prachtig uitzicht, lekkere hapjes. We gingen weer te voet terug, goed voor de spieren, in de stoeltjeslift is het extra koud. Beneden aangekomen bleek er nog tijd te zijn om eventjes het grote meer op te gaan (te voet). En onder de brug was inmiddels de verbindingsbrug tussen het grote en het kleine meer aangelegd, de droom van iedere schaatser. Wat was ik graag nog een paar dagen langer gebleven!
Maar het werd tijd om de tassen naar beneden te brengen, de maaltijd te nuttigen alvorens de busreis weer aan te vangen. Ook nu hadden we een prima reis en met onze stoelen in de slaapstand brachten de buschauffeurs ons veilig en snel in Almere terug.
Zoals ieder jaar zeg ik; volgend jaar weer! Dan wil ik weer de 11-stedentocht-koorst voelen en misschien ga ik die 30 rondjes halen.
Josefien van Nes, Almere, 17 januari ’06
Verslag door Jeanette Klaver:
Donderdagavond 18:20 uur, eindelijk is het dan zover dat ik mijn volgeladen tassen kan pakken om naar de afgesproken verzamelplaats te gaan bij het parkeerterrein bij de Pinquin. Heb hier echt weken naar uitgekeken en het thuisfront was dan ook blij dat het vertrek dan ook aangebroken was want het woord Weissensee werd wel erg vaak genoemd. Mijn eerste keer naar de Weissensee en ook mijn eerste tocht op natuurijs. Wat moet je verwachten en wat moest je meenemen, gelukkig ben ik door Lia, Josefien en Sabrina uit mijn donderdagavondschaatsclub goed geïnstrueerd en ging dan ook vol vertrouwen dat al het nodige in mijn tassen zat op pad. Aangekomen op het parkeerterrein stond er al een aardig groepje mensen en een hele mooie luxe touringcar.
Toch wat onwennig sta je daar tussen veelal onbekende mensen. Gauw een mooi plekje in de bus uitgezocht om vervolgens nog even buiten te wachten tot iedereen gearriveerd was want we konden tenslotte nog lang genoeg in die bus zitten.
Om 19:00 uur reden we weg, uitgezwaaid door een groep achterblijvers. Overal om je heen zat iedereen toch wel uitgelaten te praten, eindelijk op weg naar de Weissensee, gezelligheid alom. De stemming zat er al goed in en als nieuweling voelde je je al gauw zeer welkom.
In de bus werden we welkom geheten door de organisatoren Anton, Charles en Willem en werden de nieuwelingen voorgesteld aan de reeds ervaren Weissenseegangers. Om toch zo gauw mogelijk iedereen te leren (her)kennen kregen we een smoelenboek uitgereikt. Gezien ik niet zo heel goed met namen ben was dit voor mij dan ook een zeer welkom hulpmiddel. Na een film en aangeboden wijntjes, snoepjes en nootjes ging het licht om 1:00 uur ’s nachts uit. Helaas letterlijk want bij mij wilde de slaap maar niet lukken. Aan de luxe touringcar lag het niet, want beenruimte alom en de stoel konden bijna horizontaal in slaapstand. Uiteindelijk is het toch gelukt om met de nodige onderbrekingen een aantal uurtjes slaap te pakken te krijgen. Bij het wakker worden was iedereen blij verrast dat we er al bijna waren, de buschauffeurs hadden zo lekker doorgereden dat we ruim voor op schema liepen.
Aangekomen in het hotel konden we vrijwel allemaal gelijk de kamers betrekken en hebben we van een heerlijk ontbeten genoten.
Die dag zouden we lekker rustigaan het ijs gaan verkennen. Daar stond ik dan op mijn gehuurde, door Lia en Josefien veel aangeprezen, Almgrenzen op het ijs. Eerst wat onwennig want het schaatst toch anders als je eigen vertrouwde Vikings, maar ze hadden echt niet te veel gezegd. Het gleed na even wennen inderdaad heerlijk over het ijs.
’s Avonds na het diner werden de prijzen van de koppelkoers van die middag uitgereikt. Helaas daar als twee na laatste geeïndigd, aan mijn maatje lag het niet die ging als een speer maar helaas in mijn wil om zo hard mogelijk te gaan stond ik te ver naar voren waarbij ik tot 2 maal toe door een scheur in het ijs onderuit ging (sorry Peter, volgend jaar gaan we voor de winst!). ’s Avonds ging iedereen toch wel op tijd naar bed want de volgende de dag was De Dag.
Zaterdag 6:30 uur, wakkergemaakt door menig wekker sprongen mijn kamergenootje Heidi en ik uit bed. Ons eerst flink ingevet met uierzalf, want koud was het zeker, schoten we in onze schaatstenue’s. Om net even over zevenen stonden we in de eetzaal waar bijna het voltallige ASV-gezelschap al aan het ontbijt zat. Net achter mijn broodje kaas en kopje thee zittend vertrok als eerste fanatiekelink Rik al richting het ijs, hij had zijn doel op 250 km gezet. Als hij dat zou halen ging hij volgende jaar de tocht op easygliders doen.
Mijn doel? Tja, eigenlijk had ik geen idee hoe lang ik het vol zou houden. Om toch wat schaatsuren in mijn benen te krijgen had ik in de kerstvakantie een intensiefcursus gedaan van 4 x 2 uur schaatsen bij niet nader te noemen schaatsschool (zo goed Charles?).
Ik had het thuisfront gezegd dat ik de 60 km toch echt wel wilde gaan halen en dat ik zeer tevreden zou zijn met 80 km.
Afijn daar stond ik dan op het ijs, erg koud maar wel heel bijzonder. Het eerste rondje even rustig aan gedaan, genietend van de stilte en de rust en de omgeving. Maar ja dat laatste kon dus eigenlijk niet want door alle schuren in het ijs moest eigenlijk de volle aandacht bij het ijs zijn. Die blik om om mijn heen naar dat mooie berglandschap bezorgde mij dan ook een beurse heup. Ik had erg uitgekeken naar dat rijden op de Weissensee, ik rijd normaal op de toch wel zeer drukke Jaap Eden Baan en het leek mij dan ook heerlijk om niet om al die mensen heen te hoeven slalommen. Om mensen heen hoefde ook niet maar de scheuren in dat ijs gaven bij mij toch het zelfde gevoel, van links naar rechts over dat ijs, zoveel mogelijk die verraderlijke scheuren ontwijken. Toch na een aantal rondjes begin je wel je weg te herkennen en weet je waar de stukken zitten met minder scheuren. Ik begon dan ook echt te genieten van dat glijden over het ijs. Rondje na rondje ging dat dan ook heerlijk. Elke 3 rondjes even stoppen om weer een sterretje te knippen (het bewijs voor 3 gereden rondjes a 4,5 km)en even wat te eten of te drinken. Heerlijk ging het, eigenlijk te gemakkelijk voor mijn gevoel want er moest toch een keer die welbekende man met de hamer komen.
Rondje na rondje ging het zo door, sterretje voor sterretje. En zo fijn, onderweg toch even aangesproken worden door die snelle ASV-mannen en vrouwen die je dan weer voorbij kwamen, gedag zeiden of even informeren hoe en of het ging.
Heerlijk die rust om je heen, dat geknarst van het ijs onder je schaatsen. Volop genieten, en ik heb dan ook van elk rondje volledig genoten. Rond een uur of 13:00 uur bij het bekijken van al mijn sterretjes kwam dan ook het besef van het feit dat de 100 km toch ook echt haalbaar zou worden. Ik had mij inmiddels aangesloten bij Josefien en we reden dan ook gelijk met elkaar op. Haar streven lag op meer dan 120 km maar zij achtte dat op dat moment niet meer haalbaar. Echter het gleed en het gleed en het ging toch wel erg lekker waarop ook het punt was gekomen dat de 120 km haalbaar zou worden. We zouden dan wel redelijk door moeten blijven schaatsen. Toch kom je op een punt dat de vermoeidheid toe gaat slaan en het tellen toch niet meer zo ging lukken. We besloten om toch maar elk rondje te gaan knippen (en voor 1 rondje was dit een bloemetje). We hadden inmiddels 7 sterretjes op onze kaart en hadden berekend dat we dan nog 7 bloementjes zouden moeten halen.
Het zou toch een race tegen de klok worden want voor de veiligheid zou iedereen zo rond 17:00 uur van het ijs moeten. Met nog 40 minuten te gaan moest ik nog 2 bloemetjes zien te verdienen. Haalbaar, wat een geweldig gevoel! Aangemoedigd door Minnie en Jet, die zo lief waren om de echte doordouwers in de watten te leggen met een warme thee en/of schnapps werd de gezelligheid bij het ASV-verzamelpunt groot. Mijn laatste rondje ging ik in, aangeduwt door Jet, want zo soepel ging toch het niet meer.
Het laatste (28e)rondje zou mijn ererondje zijn, ik zou daar echt van gaan genieten had ik mijzelf beloofd. Het was niet echt een de man met die hamer die ik tegenkwam maar zwaar was dat laatste rondje beslist. De kou (toch echt onder de -10) en de afwezigheid van de zon maakte het zwaar, erg zwaar. Maar het gevoel dat het je geeft om zo’n afstand af te leggen waar je van te voren niet van had durven dromen was toch echt geweldig.
Bij aankomst bij Jet en Minnie werd ik opgevangen met nog zo’n heerlijk kopje warme thee, een warm vest en een handenwarmer. ...................Heerlijk!!! Meiden bedankt!
Inmiddels had ook Josefien haar 28e rondje gehaald, de tijd was nog niet vol dus zij ging nog een extra rondje in. Voor mij niet meer haalbaar, rillerig van de kou en de inspanning maar met een niet te beschrijven geweldig gevoel ben ik naar het hotel terug ge(kr)lopen.
’s Avonds na een heerlijk warm bad en een warme hap werden de welverdiende medailles uitgereikt. 4 toppers hadden de grens van 200 km gehaald! Rik had de 200 km gehaald maar moest door de grote blaren op zijn voet en de kou eerder van het ijs af. Helaas de 250 km niet gehaald en we zullen hem dus volgend jaar nog niet op de easygliders zien rijden, wie weet in 2008!
Na een nacht waarin ik toch echt nog heel wat scheuren aan het ontwijken ben geweest hadden we een zelf in te delen dag voor de boeg. En omdat ik de kans niet wilde laten lopen had ik mezelf beloofd dat als ik nog kon lopen ik een heerlijk dagje zou gaan skieën. Enorm genoten samen met Nel daar op die lange latten. Gezellig tussen de middag met de andere skiers en wandelaars op de berg zo’n heerlijk bord Kaisersmarren gegeten. En ja dan zit het er toch weer op, want na het avondeten gingen we op weg naar Almere.
Voldaan maar behoorlijk vermoeid en uitgeput ging ik de bus in. En toch echt wel een beetje trots op mezelf,126 km geschaatst!.
Jongens van de organisatie, Anton, Willem en Charles, stuk voor stuk ontzettend bedankt voor het realiseren van zo’n geweldig gezellig schaatsweekend!! Jullie zijn echte OrganisaTOPPERS!
Ik heb genoten en meld mij bij deze alvast voor de Weissenseetrip van 2007
Jeanette
Verslag door Jan Willem Kakes:
Ervaringen van een eerstejaars.
Nieuwsgierig geworden door het aanstekelijke enthousiasme van inmiddels doorgewinterde ASV Weissenseegangers, had ik mij aangemeld voor het weekend van 12 januari tot 16 januari 2006. Een gedegen voorbereiding was getroffen; materiaal prima in orde, aan de fysieke conditie was flink gewerkt en tussen de oren zat het ook goed. Niets stond er nog in de weg om er een fraai weekend van te maken.
Op donderdagavond 12 januari 2006 werd ik door mijn vrouw en kinderen om 19.00 uur uitgezwaaid. Ik had een plek gevonden naast Lia van der Wurff vrijwel achter in de bus. Zij bleek een gezellige reisgenote, evenals andere Weissenseegangers in mijn omgeving. Na verloop van tijd ging de port, whisky, wijn, Jägermeister, etc. rond. De stemming steeg. Doelen en PR’en werden uitgewisseld. Ik wist eigenlijk niet goed waar ik aan ging beginnen, omdat ik al jaren niet meer op natuurijs heb kunnen schaatsen en geen idee had wat binnen mijn bereik lag. Het zou toch wel wat anders zijn dan rondjes draaien op de Jaap Edenbaan. Met de natte vinger had ik mij een afstand tussen de 150 km en 200 km ten doel gesteld. Tegen de busreis had ik wat opgezien, maar deze bleek achteraf boven verwachting te verlopen. Na de films zocht iedereen een slaapplaats in de stoel of in het gangpad en gingen de lichten uit. De chauffeurs kachelden aardig door waardoor wij rond 8.30 uur bij hotel Moser uitstapten in een prachtig witte omgeving in de bergen. Wel koud, maar dat is nou eenmaal onvermijdelijk bij schaatsen. Na het ontbijt konden wij onze kamer betrekken. Ik was ingedeeld bij Peter Mörs en Harry Jansen; 2 leuke gasten die voor deze gelegenheid lid waren geworden van ASV.
Bij aankomst bleek het kleine meer geprepareerd te zijn en konden we de ijzers onderbinden. Na een paar rondjes van 4,5 km, ben ik met Harry van Gennip, Hemmo Sander, Edgar Donkervliet en Martin Huysmans het grote meer gaan verkennen. De ijsmeester raadde ons aan om de ijskristallen te volgen. Het werd een fraaie ontdekkingstocht, waarbij wij onze eigen weg moesten zoeken door de sneeuw. Indrukwekkend.
Om 15.00 moesten wij ons verzamelen voor een koppelkoers. Voor die tijd nog even terug in het hotel heb ik mijn schaatsen geïnspecteerd en zag tot mijn schrik dat de pot van mijn linkerklapschaats volledig doormidden was gescheurd. Ik zou mijn ambitie moeten bijstellen. Na intern beraad ben ik met mijn schaatsen onder de arm naar de plaatselijke sportwinkel getogen. Kennelijk had men daar niet de beschikking over Viking onderdelen, waardoor reparatie niet mogelijk bleek. Dan maar overstappen op het noodscenario en “surrogaat schaatsen” huren in de vorm van Almgrens. Deze noodgedwongen overstap, bleek achteraf een gouden greep. Met de koers om 15.00 uur was ik gekoppeld aan Nel Schep. Bij gebrek aan een 400 meter baantje, had de organisatie een parcours van 200 meter uitgezet waarbij aan het einde een tas gerond moest worden. Een beetje onwennig op de Almgrens volbracht ik mijn rit en bleek achter met Nel een redelijke tijd te hebben neergezet. Het schaatsen op de Almgrens bleek bovendien op natuurijs bijzonder comfortabel. Met vertrouwen zag ik inmiddels de zaterdag tegemoet.
Om 6.30 uur ging de wekker want vanaf 7.00 uur kon er ontbeten worden. De ontbijtzaal was om 7.00 direct goed gevuld met nerveuze ASV’ers. Na een stevig ontbijt gingen de eerste schaatsers op pad. De thermometer gaf –17graden aan. Het beloofde een mooie onbewolkte dag te worden. Om een uur of kwart voor acht stond ik op het ijs. De echte cracks hadden hun eerste rondje er al op zitten. Ervaren rotten hadden mij aangeraden om niet te hard van start te gaan, omdat de man met de hamer mij dan zeker zou opwachten. Na het eerste rondje vormde zich een groepje met Anton Spaan, René Dopp, Jouke Osinga, Daan de Geus en Ben Maarleveld waarbij ik kon aansluiten. Dit groepje reed van meet af aan in een mooi tempo, wat ik een tijdje dacht te kunnen volhouden. Met de kou viel het me mee; alleen mijn vingers werden wat gevoelloos. Eén van de mooiste momenten op deze dag was toen de zon over de bergen kwam en het ijs en de sneeuw verlichtte. De tactiek was na 3 rondjes even te pauzeren bij de ASV tafel om wat te drinken en te eten. Voor zover men al herkenbaar was, werd dit voor mij in de eerste uren van de dag steeds moeilijker doordat ijsafzetting vat kreeg op snorren, mutsen, jassen, etc. Heldhaftige beelden die mij terug voerden naar herinneringen aan Elfstedentochten. De rondjes op het kleine meer gingen crescendo. Soms viel er iemand van het groepje af en dan kwam er weer iemand bij. In de loop van de middag bleef er een groepje van 4 over, waarvan Anton en Jouke de beste benen hadden. In het 36ste rondje viel er een gat in het groepje. Met een uiterste krachtsinspanning kon ik het gat dichtrijden en aansluiting houden bij Anton en Jouke. Met deze tour de force had ik echter mijn laatste reserves aangesproken en bleek de pijp leeg. Na een laatste afscheidsrondje stapte ik om 16.30 uur van het ijs om de Almgrens bij de schaatsverhuur in te leveren. Hoewel ik bijzonder tevreden was over deze schaatsen, maar wil het een volgende keer toch maar op mijn eigen schaatsen proberen. Na een moeizame wandeling van het ijs naar hotel, bleek ik 166,5 km’ers te hebben afgelegd. Ik was tevreden. s’Avonds de prijsuitreiking waarbij iedereen een winnaar bleek te zijn. Geweldig.
Er werden al plannen gesmeed om de volgende dag te gaan skiën. Ik kon mij daar op dat moment weinig bij voorstellen omdat alles pijn deed en alle souplesse was verdwenen. Na het ontbijt de volgende dag leek alles toch nog te functioneren en zijn we naar de skipiste gelopen. Het werd weer een prachtig zonnige dag. Na de schoenen, ski’s en skipas te hebben geregeld, zijn we met de lift naar boven gegaan. Het skiën was echt een cadeautje, na toch al 2 prachtige dagen. Lekker knallen naar beneden. Om 15.30 uur ben ik van de ski’s gestapt, in het hotel gedouched en tassen gepakt. Om 18.00 uur de laatste maaltijd in het hotel en om een uur of 19.30 uur vertrokken we weer richting Almere. De koude nachten hadden het koffieapparaat en toilet in de bus onklaar gemaakt. Na een prima terugreis, waarbij veel schaatservaringen werden uitgewisseld, stopte de bus op maandag om 8.45 uur bij het zwembad. Ik heb genoten van een geweldig weekend en zal er zeker een volgende keer weer bij zijn. Anton, Charles en Willem, hartelijk bedankt voor de uitstekende organisatie !
Jan Willem Kakes
Weissensee 2005
Ook in 2005 zijn we weer met groep mensen (van dit keer 40 volwassenen & 1 baby) naar de Weissensee in Oostenrijk geweest.
We hebben erg goed weer gehad, en iedereen is weer heelhuids thuis gekomen...
Verslagen en Krantenberichten
Almeerse Schaats Vereniging op de Weissensee
Afgelopen weekend zijn 40 enthousiaste schaatsers van de Almeerse Schaats Vereniging voor de 6de maal naar de Weissensee in Oostenrijk geweest. Deze reis wordt los van de Alternatieve Elfstedentocht georganiseerd, die deze weken plaatsvindt. Het gevolg is dat het heerlijk rustig schaatsen is. De commissie, bestaande uit Anton Spaan, Willem van der Wurf en Charles van der Horst organiseert deze reis omdat ze zelf zo graag op natuurijs schaatst. Helaas is dat in Nederland de laatste jaren niet meer mogelijk. En omdat met zijn drieën een bus betalen te duur is mogen er 37 andere mensen mee…
Op zaterdag is er een toertocht verreden, waarbij iedereen zijn eigen afstand rijdt. Bijna alle deelnemers stonden tussen 7 uur en half 8 op het ijs en begon met groot enthousiasme aan de toertocht. Ditmaal waren de ijsomstandigheden zo goed dat 6 deelnemers uiteindelijk 200 km hebben gereden. Maar ook de andere bikkels verlegden hun grenzen want bijna iedereen maakte weer meer kilometers dan het jaar ervoor. Op vrijdag had niemand van de ASV-ers daar vertrouwen in, omdat het bij aankomst regende en flink dooide. Maar de vorst die vanaf vrijdagmiddag weer zijn intrede deed, maakte de prestaties op zaterdag gelukkig mogelijk. Iedereen deed op zijn of haar niveau mee en zocht veelal schaatsers op met eenzelfde tempo. Anderen kozen ervoor om de rondjes alleen te rijden. De tocht was weer vreselijk mooi, omdat zowel het kleine als het grote meer volledig bevroren waren.
Dat betekende dat men kon kiezen uit rondjes van 5 of 20 kilometer. Het schaatsen naar de achterkant van het grote 95 meter diepe meer blijft een genot door de grootsheid van het landschap. Je voelt je daar nietig tussen de bergen en je lijkt veel meer in competitie met de elementen dan met jezelf.
Op zondag werd er een koppelkoers verreden op de 400 meter baan. Daarvoor werden willekeurige teams gemaakt van snelle en minder snelle schaatsers. Het team van Willem van der Wurff en Maarten Bernhard kwam als snelste over de finish. Zij wonnen een prachtige foto die Anton Spaan vorig jaar op de Weissensee had gemaakt. De winnaars waren erg blij met deze 'SpaanPlaat'. De commissie is inmiddels weer druk bezig met het volgend jaar en de eerste aanmeldingen zijn al binnen.
Verslag geschreven door José Stijntjes:
Weissensee 2005, Water, zwart ijs en tegenwind
Donderdag 20 januari 2005
Het is alweer de zesde keer dat de ASV vertrekt naar de Weissensee. Alle deelnemers en uitzwaaiers verzamelen zich vol goede moed zich bij zwembad de Pinguïn. Goede moed omdat volgens de berichten het zonnig en koud is en het ijs in supergoede conditie verkeert. Er kan zelfs voor het eerst onder de brug tussen het kleine en grote meer worden geschaatst! Moed omdat we de nacht in de bus moeten doorbrengen. Maar Marijke organiseert een wijnproeverij. Verhalen over biologische wijnteelt in Australië en de lekkere wijn leiden onze aandacht af evenals de video over Ard en Keesie. Verhalen over trainingen en slimme schaatsaankopen komen los. Sommige ASV-ers zweren bij kluunschaatsen en anderen halen hun neus ervoor op. Schaatsen op kluunschaatsen wordt zelfs vergeleken met bejaardenseks.
Ondertussen moeten de chauffeurs Hani en Danny flink zwoegen om de bus veilig door de sneeuwstormen te sturen.
Vrijdag 21 januari 2005
Om 7.00 arriveren we bij de Oostenrijkse grens. Het weer is nog steeds slecht. Tegen beter weten in gaan we er van uit dat het weer verderop beter is. Maar het blijft regenen. Hoe verder we komen, hoe stiller het wordt in de bus. Charles houdt de moed erin en noemt nog eens de loting voor de koppelkoers vanmiddag om 3 uur. Het helpt niet echt. Bedrukt stappen we uit bij hotel 'Wiesenhof' in Techendorf.
Tijdens het ontbijt houdt het op met regenen. Sommigen huren alsnog kluunschaatsen in het dorp, er wordt eten en drinken voor morgen ingeslagen bij de plaatselijke supermarkt en we gaan het "ijs" op. Het ijs op het kleine meer is slecht en er staan plasjes water op. We schaatsen onder de brug door naar het grote meer. Ook daar is het ijs waardeloos: fondant of water, veel water. Bert is voor de 1e keer mee en zijn motivatie wordt direct zwaar op de proef gesteld: hij valt en is door en door nat. De koppelkoers is afgelast. De meesten houden het na een rondje voor gezien. Lekker naar de sauna, een beetje uitrusten.
De weerberichten geven aan dat vannacht slechts -5 wordt; te weinig om die hele plas goed op te laten vriezen. Als de zon eenmaal op komt wordt het ijs één groot drama Als we nog een beetje willen schaatsen moeten we vroeg op.
Onder deze geestelijk zware omstandigheden moet het organisatiecomité juist vergaderen. De 'ingebrachte stukken' worden elders gehaald. Daar liggen de dames echter al uitvoerig in bed te evalueren. De vergadering wordt deels in pyjama geopend. De ingebrachte champagne staat zielig te wachten tot een betere gelegenheid. Één kruidenbittertje en dan de vergadering maar weer sluiten.
Zaterdag 22 januari 2005
Na een overvloedig ontbijt staat iedereen om half acht al op het ijs. Het lijkt wel of we fanatiek zijn. Het is lekker koud, daar waar gisteren water lag ligt nu ijs! Treintjes van verschillende snelheden vertrekken. Het eerste rondje bij zonsopgang is fantastisch. Soms lijkt het alsof het bevroren bovenlaagje dreigt te scheuren. Soms gebeurt het echt, je valt en maakt een wak. Bijna iedereen valt in het eerste of twee rondje, maar de schade valt dit jaar gelukkig mee: geen gebroken ledematen.
Onverwacht blijft het koud en het ijs wordt zelfs steeds beter. De omstandigheden zijn geweldig en ieder heeft ineens weer zijn of haar doel op het netvlies. We zetten nog eens lekker aan, sommige treintjes gaan sneller, anderen lossen op in tweetallen of zelfs een enkeling, maar ieder vervolgt fluitend zijn rondjes. Willem wil in gesprek met het ijs, maar de rust, het ritme van de slag en het uitzicht op de zonovergoten Dolomieten maken dat overbodig, het gaat vanzelf. Totdat rond een uur of elf ineens een gure, stevige storm opsteekt. De wind staat dwars op het meer; je hebt hem 12,5 km mee én 12,5 km tegen. Als je stil staat gaat de wind er met jou vandoor. De gevallen sneeuw van gisteren raast langs je heen, de Weissensee wordt Schwarzeis.
Je moet nu wel in een treintje schaatsen, er moet om de beurt veel kopwerk worden gedaan, als je alleen of in een klein groepje schaatst ben je de pineut. Bert en Claartje Groot Roessink zijn een uitzondering. Het is zowel frustrerend als prachtig zoals zij je voorbij schaatsen. Technisch en hard, de knalrode shirts van hen worden steeds kleinere stippen. Nu merk je hoe motiverend het is om met een grote groep deze tocht te schaatsen. Als je een ASV-er tegenkomt wordt er hartelijk en enthousiast aangemoedigd. Als je even 'stuk zit' word je op sleeptouw genomen door een groepje. Ook de warme thee van de 'Wiesenhof' houdt velen van ons op het ijs. Na de thee heb je nog maar een klein stukje wind tegen en dan mag je weer. Zo mogen we tot half vijf voor een volgend rondje vertrekken. Daarna is het organisatiecomité onverbiddelijk, er wordt niet in het donker geschaatst, veiligheid voor alles. Tot half vijf ploeteren velen om nog een volgend rondje te mogen rijden. Mag je nog weg dan hoef je niet meer 'zo heel hard' en duurt het laatste rondje toch nog lang. Sommigen komen heel romantisch in het licht van de volle maan bij het eindpunt aan. De 6 absolute helden, Jan van Dijk, Edgar Donkervliet, Harrie van Gennip, Rocky Haighton, Martin Huysmans en Willem van der Wurff rijden zelfs nog een ere rondje van 5 km om heel zeker te weten dat ze echt 200 km op de teller hebben.
Iedereen ontvangt trots de verdiende medaille voor deze barre tocht. Hoewel, Rocky is gesloopt en ligt al vroeg te slapen. Bert is jarig vandaag, er hangen slingers, er wordt gezongen en er is nog een cadeautje; een reddingsset voor natuurijs.
Na zo'n dag moet er weer vergaderd worden en is de champagne snel op!
Zondag 23 januari
Het lijkt wel of het bejaardenhuis leegloopt. Stram en stijf zegt bijna iedereen af voor de koppelkoers die om 10.00 uur wordt gehouden. De 12 ASV-ers die nog meedoen (zonder kluunschaatsen) kunnen nauwelijks een bocht lopen en men kan zich amper op de been houden. Ondanks een spectaculaire valpartij bij de wissel worden Willem en Maarten verdiend eerste bij de koppelkoers.
In de middag, boven aan de skilift komen schaatsers, wandelaars en skiërs elkaar weer tegen bij de Naggler Alm, waar glühwein en apfelstrudel de traktatie van de dag zijn.
Moe en voldaan schuiven we om half vier voor de laatste keer aan tafel voor een heerlijk maal. We nemen afscheid van Hans en Brigitte en vertrekken om in Nederland aan te sluiten aan de langste file van het jaar. De wijn die Edgar aanbood wordt winnaar van de wijnproeverij. Christine loopt met ons nog eens langs de feiten van de Weissensee: 99 meter diep, lengte 12 km, breedte 500 meter, ligt op 900 m, gemiddeld - 5 C. Volgend jaar weer.
Verslag geschreven door Maarten:
Donkere wolken waaruit regen neerslaat op de ruiten, smeltende papsneeuw en riviertjes smeltwater op het asfalt dat naar beneden loopt richting het meer. Een echt hollands winterweertje anno 2005, waarbij de schaatsen gewoon in het vet kunnen blijven. Maar het landschap met bergen, bossen en het meer lijkt niet op het naargeestige hollandse landschap maar op de Weissensee in Oostenrijk. Daar zitten 42 mensen na een busreis van 15 uur, zonder echte nachtrust, verveeld naar buiten te staren. Ze kennen deze omgeving inmiddels op hun duimpje, maar dan alleen met vorst, blauwe luchten en zon. Zelfs Andy, de chauffeur, kan in één keer zonder haperen, het verschil met andere jaren duidelijk maken. De organisatie doet moeite de moed erin te houden, maar het gezicht als een oorwurm van Charles spreekt boekdelen.
Moeizaam maken de eersten zich los van de ontbijttafel en deze dappere gaan toch richting de combinatie van water en ijs, binden hun schaatsen om en maken enkele slagen. Steeds meer witte slaperige gezichten komen aanglibberen om, eigenlijk zonder zin, het goede voorbeeld te volgen. Ondanks de teleurstelling is er gaan wanklank te horen, en vertrekken de meeste met ingepakte voeten of foute 'nordgrens' (verdienen zich binnen 7 jaar terug!!) richting grote meer, niet met lange slagen zoals we die zo goed kennen van films en schilderijen, maar met korte slagen en strompelend en angstig rechtop.
Uren later verschijnen de eerste sterke mannen, terug van een rondje van 25 km, sommige doorweekt na een val in een plas. Later komen ook de anderen terug in het hotel, niet geheel ontevreden, maar toch.
De lucht begint net op te lichten voor een nieuwe dag, de bergen in roze ochtendgloed gehuld, als we dezelfde mensen met klaterlach in de vrieskou opnieuw tegenkomen. Het microklimaat van het Weissenseedal heeft iedereen weer eens (positief) verrast, en zal gedurende deze dag voor nog meer verrassingen zorgen. "De Organisatie" heeft deze dag uitgeroepen tot 'de dag van de prestatie', en om half zeven 's ochtends was het daarom al een heel druk aan het ontbijt, en dat op de vrije zaterdag!
Bij de eerste zonnestralen zien we dan ook vlak langs de stijle bergwand groepjes schaatsers richting het oosten rijden, wat een verschil met gisteren, wat een ijs en glij-genot. Een licht laagje poedersneeuw bedekt het harde en naar later blijkt diepzwarte ijs, en alle 42 busreizigers denderen lichtvoetig voort, maken tweemaal een bochtje en gaan vlug terug richting de theepot. Zo zijn de meesten na ruim een uur weer bij de opstapplaats, drinken de warme thee, eten een mandarijntje, en niet te vergeten, 'stempelen' de gaatjes. Zo gaat dat drie ronden goed, en dan hebben deze kanjers om 12 uur al de afstand Almere-Den Bosch overbrugd.
Op weg weer richting het oosten, daar waar het echte gladde ijs lonkt. Het lijkt wel of elk rondje harder gaat, er wordt bijna gevlogen over het ijs, geen vermoeidheid lijkt de mannen en meiden te overkomen, totdat… het microklimaat weer van zich laat spreken. Binnen 5 minuten heeft een stevige wind in de lengterichting van het meer het gehele ijsoppervlak schoongeveegd van sneeuw, waardoor plotseling allerlei scheuren zichtbaar worden waar eerst gewoon achterop zittend overheen gedenderd was. Erger is dat die flitsende schaats(t)ers nu 12 km tegen de wind in moeten beuken. Sommige hebben geluk en rijden in groepjes kop over kop, maar anderen doen de weg terug in hun uppie en krijgen een hoge hartslag bij weinig snelheid. Ook hier neemt "De Organisatie" het voortouw, Willem houdt zijn maatjes van één dag bijna de gehele weg terug uit de wind, en doet dat ook de volgende ronden nog eens dunnetjes over.
Om half twee vinden we een ander deel van "De Organisatie" terug achter de bar, dit keer de uitgewoonde Anton, gesloopt door de wind en het net iets te hoge tempo. Na een apfelstrudel is voor hem het ergste leed geleden en rijdt hij nog enkele tientallen kilometers
Onder stralende zon en ongunstige wind rijden uiteindelijk alle 42 ASVers een afstand die ver ligt boven wat ze eerder in hun leven hebben (kunnen) presteren, een ware prestatie(tocht) dus. De sterksten hebben dan bijna de afstand Almere-Maastricht erop zitten, anderen kwamen tot Geleen of Weert, maar iedereen heeft gewoon ruim 8 uur op zijn voeten gestaan met daaronder ook nog smalle ijzers, en daarbij ook nog eens continue de benen bewogen, voorwaar een inspanning van jewelste.
Gelach klinkt zondagochtend op uit dat deel van de reizigers die zitten met de naweeën van de prestatietocht, zij doen niet mee met de koppelkoers over twee maal, twee maal 400 meter en zien vanaf de eerste rij dat Edgar de snelheid van Karin verkeerd inschat en versnellend in de bocht ook nog een kortere weg moet zoeken. Uiteraard raakt hij daarbij de sneeuwrand en valt, Karin alleen in de wisselzone achterlatend, vandaar dat gelach. Willem bereikt een paar koppeltjes later hetzelfde met het maken van een sliding die op een rugbyveld niet had misstaan. Dit doet hij in een wanhoopspoging om Maarten aan te tikken.
Later vinden we verspreidt over het dal groepjes tevreden gezichten achter chocolade en gebak, of op skies, schaatsen of wandelschoenen.
En ondanks de perikelen van de eerste dag blijkt tijdens de terugreis een grote rust en stilte en tevredenheid met het uitstapje over ieder te zijn gedaald, waarbij het feit dat de bus terechtkomt in de file die nu eens heel Nederland lang is, tot geen zucht of wanklank leidt, slechts tot een overlopende WC. Bij het afscheid horen we alleen maar: Tot Volgend Jaar!
Verslag geschreven door Marijke:
Dagboek van een Weissensee gangster
Maanden geleden besloten Frans Jan en ik regelmatig dingen voor elkaar te organiseren. Vier weken geleden stond ik erbij toen hij Anton vroeg: 'Zou mijn vrouw mee kunnen naar de Weissensee'. s'Avonds belde Anton dat er een plek was in het hotel. Nu was het zaak om oppas voor onze drie kinderen te organiseren. Dat lukte. Mijn zus, zelf ook drie kinderen en een eigen bedrijf regelde wel dat wij geen zorgen over het thuisfront hadden. Ze kwam uit Zeeland, zat donderdag 20 januari natuurlijk in een file, miste het uitzwaaien en moest van wege haar bedrijf uiterlijk maandag rond 9.30 uur weer weg. Ze heeft ons op de Hogering toegezwaaid uit haar auto.
Ik kreeg er met de dag meer zin in en op 20 januari rond 18.30 uur bemachtigde ik een plekje bij het raam in de bus waar ik mij voor de volgende 14 uur prima heb gevoeld. Achter mij Lex en Ron voor mij Bert en Claartje: naast me Frans Jan en aan de andere kant van het gangpad Edgar.
Het was een heerlijke plek tussen allemaal onbekend-bekenden. Het komt regelmatig voor dat mensen denken mij te kennen maar mijn naam niet weten of ze kunnen me niet plaatsen.
Zo ook deze keer: Dingeman Lievense: 'Hé, je was er de vorige keer ook bij hè?', nee hoor. 'Oh, die keer daar voor dan?', nee hoor 'Toch wel een keer eerder, ik ken je namelijk', nee hoor.
De organisatie was ook dit jaar in handen van Charles (de zorgzame), Willem (de wetenschappelijke) en Anton (de creatieve).
Uiteraard had Anton het smoelenboek samengesteld. Het werd uitgedeeld en iedereen begon geïnteresseerd te lezen. Gemiddelde geboortejaar: 1957. Ik voelde me meteen erg gemiddeld, dus hoorde ik er al een beetje bij.
Nu snapte ik waarom Dingeman mij kende: Hij is ook in Zeeland geboren net als ik. Geanimeerd hierover gesproken en weer iets meer geïntegreerd in de groep.
Ook werd de koppelkoers in de bus samengesteld. Uiteraard had Willem een wetenschappelijk verantwoord plan. Hiertoe dienden we wel diverse gegevens over onszelf te verstrekken en later tijdens de busreis werd bekend dat ik samen met Bert van Bunningen. De koppelkoers zou rijden. Uiteraard dook ik in het smoelenboek en ja hoor: mijn maatje bleek 22 januari jarig. Dat wilde ik niet vergeten. Leuk om weer iemand te leren kennen.
Omdat het thuisfront wel erg jaloers kan zijn en vierdagen voor hen soms lang kunnen duren deelde Anton zelfgemaakt ansichtkaarten uit om naar het huis te sturen. Uiteraard naar huis, de ansichten waren foto's van de Weissensee, die wilden we niet kwijt.
Er werd veel gesproken over schaatsen en schaatstechnieken. Velen wilden 'Almgrens gaan huren, anderen hadden die (met winst) al in Dronten aangeschaft. Een ander deel vindt het werkelijk niet nodig, zoals José, die haar gevoel als volgt verwoorde: 'Almgrens, niks voor mij, net bejaardensex'. Uiteraard ontlokte dit veel mannenhumor. Weer iemand leren kennen.
Rond 21.00 uur vond ik het tijd voor een wijntje worden en coördineerde met een inleidend praatje een wijnproeverij. Omdat ik me daarbij via de busmicrofoon voorstelde kon ik er nu zeker van zijn dat iedereen mijn naam kende. Ineke had een prachtige avontuurlijke Australische wijn mee genomen. Haar zus Inge had via haar werk een prachtig etiket op een rode wijn geplakt: 'Chateau Migraine Almere Weissensee', Edgar had een mousserende fruitige witte wijn meegenomen. Frans Jan een zware rode wijn en José een wijn uit haar privé familiewijnkelder. Op de terugweg werd bekend dat Edgar de winnaar was geworden met een wijn om er voor om te schaatsen en hij won de 'Supermarktwijngids 2005' van Nicolaas Klei.
Rond middernacht werd bekend dat na de videobanden van het verblijf aan en op de Weissensee 2004, 'Art en Keesie' de film 'The day after tomorrow' gedraaid zou worden. Eindelijk, eindelijk zou ik die film dan zien. Voor de film deelde Jan echter mooie glanzende snoepjes uit. Ze vonden gretig aftrek zodat de terugweg beslist zonder slaappil zou moeten. 'Geeft niks Jan, dan moeten we niet meer schaatsen, alleen maar werken' aldus Bert. Vervolgens viel iedereen behalve Bert al snel in slaap, zo ook ik, en van de film heb ik niet 1 minuut gezien.
Elke drie uren wisselden de chauffeurs, soms kondigden ze drie km van te voren aan dat er een stop zou volgen. Heerlijk zoals Danny stottert, voordat hij uitgesproken was, waren we er al. Erg prettige chauffeurs, die voor veilig gingen, ons 2x per reis van koffie en thee voorzagen. Het was een barre tocht voor hen, die 1100 km, de hele tijd regen of sneeuw, soms lag er een auto op de kop, soms reden we achter een strooiwagen. We arriveerden in de regen, 's morgens 10.00 uur. De passagiers werden stiller en stiller, er waren minuten lang dat niemand iets zei.
Charles greep dit aan om ons op de veiligheid te wijzen en deelde een keykoord en veiligheidsregels uit.
Het ontbijt stond klaar in hotel Wiesenhof en we konden nadat de koffers op de kamers geplaatst waren ontbijten. Intussen stopte het met regenen en iedereen kreeg weer praatjes, kreeg zin en er werden over en weer afspraken gemaakt. Frank A., Frans Jan en ik gingen Almgrens voor mij huren en kadootjes voor de organisatie kopen. Dan was dat maar geregeld. Rond 12.00 uur stonden we op het ijs. Het was dik genoeg. De eismeister reed in een auto over het meer. Maar och, och, och, wat een zware schaatsen die Almgrens en iedere keer struikelend, net niet vallend in de door plassen tot pap geworden bovenste laag ijs vooruitkomend bleef ik zin houden. Zin om in de gezonde omgeving te zijn, zin om in de groep mensen opgenomen te worden. Toen na 5 km Frans Jan alleen het grote meer opging besloot ik mijn eigen lage noren aan te trekken. En hard dat ik ging, golfjes waterplassen kabbelden mijn schoenen in. Nu op de techniek letten, diep zitten en genieten. Na enkele tellen werd ik aangeroepen door Josefien: 'He, Marijke volgens mij schaatsen wij gelijkwaardig. Wil je morgen met ons mee in de groep voor de grote tocht?' Nog meer contact met Lieke, Christine, Marièt en Josefien. Natuurlijk wilde ik mee met hen, na twee maanden schaatsonderwijs en dan er al bij mogen horen. Top!
De koppelkoers werd afgelast vanwege het slechte ijs.
Terug in het hotel heerlijk de kamer ingericht wel of niet, uiteindelijk niet in de sauna(hij zat mutje vol, bil aan bil).
Rond 15.00 uur de groepsfoto en vijf uur gluhwijn bij de rand van het ijs en met Ineke iets beter kennisgemaakt.
Een half uur voor het diner stappen Frans Jan en ik de sauna in, we zijn met zijn tweeën en voelen dit als uniek. Onverwacht met zijn tweeën in deze grote groep te zijn. Aan het diner ga ik weer verder met netwerken en ga naast Yeal en Claartje zitten en kom in een leuk gesprek met Miranda aan de andere kant van de tafel over opvoeden en lesgeven. We spreken af samen de 'Werkplaats' in Bilthoven te gaan bezoeken.
Na het diner om 21.00 uur, nog even naar Almere bellen en dan naar bed. We slapen half tien.
6.45; De wekker gaat. We springen uit bed, ontbijten tussen alle enthousiast gehaaste mensen en staan tussen 7.15 en 7.30 op het ijs. Het is net licht en het heeft gevroren. De plassen water zijn bevroren, een enkele kraakt. Ook hoor je prachtig diep gerommel als een walvissignaal: brekend ijs, maar dat is niet gevaarlijk.
Zoals afgesproken vertrek ik met Josefien en Lieke. We genieten en na 15 km maken we een repenstop aan het eind van het meer. Prachtig uitzicht, we gillen, roepen en zijn trots. Dan weer verder voordat de dooi (mogelijk) in zal zetten. Elke 10 km stoppen we even: afwisselend thee/extran, ander drankje, of een reep. Na 45 km steekt er een enorme storm de kop op en we schuilen achter de gluhwijn hut terwijl we uitrusten, een sobere lunch staand tot ons nemen en Roel adviseren vooral even goed voor zichzelf te zorgen in het hotel. Hij is op zijn jukbeen gevallen waarna hij een vooralsnog niet te stoppen neusbloeding kreeg. Later op de middag komen we hem weer gewassen en schoon tegen op het ijs. Gelukkig.
We wagen ons in de storm, nu ook met Mariet bij ons groepje: windje mee. Wat een feest, tot ik op vastgevroren ijsbrokken stuit: ik kan niet meer links, niet meer rechts of eronder door, dan maar er overheen en achterop zitten. Natuurlijk val ik lelijk op mijn billen. Alleen op mijn billen, verder niks, maar wat een plek om pijn te hebben. Het houd je sportief, want je wilt niet meer zitten.
Tijdens de terugtocht, tegen wind, aan de kant van de meeste luwte valt ons groepje min op meer uit elkaar. Josefien kan haar techniek aan houden en kan harder dan de anderen. Ze besluit. 'Dit is zoals voor iedereen, mijn dag en ik ga. Veel plezier!' Mariet raakt al snel heel ver achter en ik krijg de snelheid, de techniek niet meer te pakken. De energie vliegt uit me weg en ik ga alles voelen: tintelende tenen, de wortelpuntontstekingspijn wijkt niet meer, mijn billen. Over blijft de trots dat ik toch maar mooi 65 km ga halen. Ik worstel wel met mijzelf of ik me zal gaan verwijten dat als ik er om 14.00 uur al af stap, het bekende risico loop een schuldgevoel over te houden: dat er meer in had gezeten, meer kapot had kunnen gaan en nog trotser had kunnen zijn.
Wijsheid overwint. Ik ga eraf en vertel iedereen hoe trots ik op mijzelf ben. Ik ga slapen om de pijn niet te voelen en wordt 16.00 uur klappertandend shakend wakker. Daarom stap ik onder een lange, warme douche, was mijn haar, fohn mijn zere billen en breng rond half 5 mijn gehuurde Almgrens terug (30 euro!!, waar ik 5 km op geschaatst heb. Stom natuurlijk, nu heb ik geen geld meer voor kadoos voor het thuisfront- ik heb mijn giropasje thuis laten liggen en ben nu dus toch nog afhankelijk van Frans Jan-)
Terug in het hotel ga ik 17.00 uur voor het raam zitten. Het is net tv. Ik zie velen binnen komen ook de 4(Edgar, Maarten, Willem en….) die elk de 200 km hebben gehaald; luid roepend, armen samen omhoog.
17.33; Het is donker, de laatste arriveren, echter geen Frans Jan. Waar zou hij schaatsen of liggen. Eerst maar een wijntje, maar ik moet nog wel auto kunnen rijden als er soms naar een ziekenhuis gereden moet worden. Om kwart voor zes meng ik me beneden in de groep. Ik zie Rocky binnen strompelen, houd de deur open en merk dat hij helemaal, helemaal stuk zit. Hij heeft het echter wel gehaald. De 5e die ik nu ken die de 200 km gehaald heeft. Ook Jan heeft het 200 km volgehouden.
Na een kwartier kraakt de voordeur weer: Frans Jan, Frank S. en José strompelen binnen, allen moe, maar in een geweldig humeur. 'Het had nog erger kunnen zijn' zo meld Frank zijn T-shirt.
Frans Jan en ik gaan weer in de sauna waar we het maar niet warmer dan 60° krijgen. We drukken overal op, ook op het alarm: Uiteraard komt Hans 'Was magst du!'. Hij is een beetje chagrijnig. Later schuiven we aan bij het heerlijke diner en geniet ik van alle verhalen. Na de maaltijd worden de prijzen uitgereikt en gaan we op de foto.
Na alle plezier stap ik 10.30 uur in bed. Veel jongens blijken niet te kunnen slapen, zodra ze in slaap vallen maken ze de tocht weer mee en beleven spannende dingen. Natuurlijk geld dat ook voor Frans Jan. 'Ik reed in een scheur, schoot hij schokkend wakker', zo melde hij me. Toen ik dat in de bus aan Bert vertelde reageerde hij 'Wel de verkeerde scheur'. Schateren, met zijn allen. Heerlijk zoals je humor met elkaar kan hebben.
Zondag 23 januari. Frans Jan en ik verschijnen als laatste aan het ontbijt om 9.30 uur. Christien zit er nog. Ook zo iemand die enorm positief, sportief en hartelijk is. Leuk dat ik haar ken. Ze vertelt dat er een groep gaat skiën, een groep gaat koppelkoersen(de wedstrijd wordt vandaag gehouden voor de liefhebbers), en een groep gaat kijken en daarna zal gaan wandelen.
Frans Jan en ik zorgen dat we mee kunnen met de wandeling. Eerst de koppelkoers, die spannend, sprankelen en enthousiast verloop. De 1e, 2e en 3e prijs zal een beroemde 'Spaanplaat' zijn. Edgar wordt met zijn koppelmaatje Karin 4e en zit er daarmee net naast. De mannen van de 200 km zijn nog zo enorm uitgeput. Willem maakt een pracht sliding en rolt draaiend haast zijn koppelmaatje Lex van de schaats. Dit wordt voorkomen en ze blijken samen de snelste rit te maken en winnen dus de 1e prijs.
We lopen naar de stoeltjeslift van de skipiste en laten met ons elven naar boven vervoeren. Ik zit naast Maaike en ik krijg een ecologische les. Weer een onbekende die bekender is geworden. Boven sluit Roel zich aan bij de groep en maken we na een warme kop, met of zonder iets, een mooie panorama wandeling rond de top. Hierna besluiten acht mensen, waaronder ik, naar beneden te lopen via de rodelbahn. Heerlijke tocht, strak blauwe lucht, schitterend uitzicht op de zeer gladde ijsvlakte van de Weissensee en zo nu en dan zien we de snowboarders, de skiers en de rodelaars. Rond half drie zijn we beneden en ik vertrek het dorpje in met Frans Jan zijn portemonnee om kadootjes voor de kinderen en mijn zus te kopen. Ik slaag prima: drie oorwarmers en een badlaken en voldaan keer ik terug in het Hotel. Na een uur op het terras bijgekleurd te zijn, kunnen we aan het diner.
Half 6, is iedereen klaar, spullen in de bus, een plekje ingenomen en kan de bus vertrekken. Er wordt een hoop gelachen op de terugreis. We zien drie video's, waaronder een van Armstrong de wielrenner. Slapen lukt niet aan een stuk door, maar om half 7 word ik wakker en zie de een na de ander achter het bustoiletdeurtje verdwijnen. Als ik 9.00 uur ook wat weg wil brengen staat het vloeistofniveau boven de afsluiter. Charles vertelt mij dan, dat ik de ontstopper moet gebruiken. Ik geloof het, maar Anton kan zijn lachen niet inhouden.
In Nederland is op dat moment een onthaastingsactie aan de gang, iedereen verspilt zo min mogelijk benzine en elk stukje asfalt is in gebruik. Zeer efficiënt waardoor we om 9.30 bij de pinguïn arriveren.
Nadat ik iedereen dag heb gezegd maak ik de balans op.
Volgend jaar maak ik een PR met gemak. Veel onbekenden zijn bekenden geworden. Ik heb genoten. Het was enig!
Marijke
26 januari 2005
Uitslagen koppelkoers:
| Naam | Tijden (m.ss.10den) | Eindtijd | Klassement | ||
| Koppel 1 | 1e rit | Diek Kubbe | 39.7 | 1.28.9 | 2 |
| Seija Teeuwen | 49.2 | ||||
| 2e rit | Diek Kubbe | 39.5 | 1.28.9 | ||
| Seija Teeuwen | 49.4 | ||||
| Koppel 2 | 1e rit | Edgar Donkervliet | - | DQ | |
| Karin Steen | - | ||||
| 2e rit | Edgar Donkervliet | 45.0 | 1.32.6 | 4 | |
| Karin Steen | 47.6 | ||||
| Koppel 3 | 1e rit | Ron Water | 44.1 | 1.36.3 | |
| Frank Albers | 52.2 | ||||
| 2e rit | Ron Water | 43.1 | 1.34.1 | 5 | |
| Frank Albers | 50.0 | ||||
| Koppel 4 | 1e rit | Bert Groot Roessink | 38.5 | 1.31.9 | |
| Robert Zegwaart | 53.4 | ||||
| 2e rit | Bert Groot Roessink | 38.9 | 1.29.7 | 3 | |
| Robert Zegwaart | 50.8 | ||||
| Koppel 5 | 1e rit | Anton Spaan | 42.8 | 1.44.1 | |
| Frank Smit | 1.01.3 | ||||
| 2e rit | Anton Spaan | 43.7 | 1.43.8 | 6 | |
| Frank Smit | 1.00.1 | ||||
| Koppel 6 | 1e rit | Willem van der Wurff | 41.1 | 1.27.4 | 1 |
| Maarten Bernhard | 46.3 | ||||
| 2e rit | Willem van der Wurff | 41.7 | 1.29.4 | ||
| Maarten Bernhard | 47.7 |
Individuele afstanden
Weissensee 2004
Hier zijn de foto's, verslagen en uitslagen van het afgelopen weekend. Graag willen wij ook verslagen van het weekend op deze pagina. Dus als je een mooi verslag, verhaal of anekdote weet stuur mij dat dan ook.
Papieren gastenboek
Deze teksten werden tijdens het weekend in het 'papieren' gastenboek geschreven.
Sommige deelnemers hebben hun naam niet onder hun berichtje gezet. Als je dat nog wilt rechtzetten, mail me dan even welk stukje van jou is.
"De laatste ronde.
Als het op vrijdagavond de 'allerhoogste tijd' is in café Wiesenhof trekt het bestuur van de stichting 'Natuurschaatsreizen in Oostenrijk' uit Almere zich terug in de bestuurlijke burelen op de eerste vergadering van hun hoofdkantoor Wiesenhof.
De bestuurders beschikken over een riant appartement wat schril afsteekt tegen de modale onderkomens van het voetvolk van de Stichting: de schaatsers.
Het was mij een genoegen dit jaar een bestuursvergadering mee te mogen maken: goed geleid en strak verzorgd kwamen de vele agendapunten aan de orde. De documenten moesten meestal van het terras van het appartement betrokken worden en leverde weinig discussie op: er werd snel overeenstemming bereikt want over smaak valt niet te twisten.
Nu waren de hoeveelheid stukken zodanig dat het in een slaapverwekkende vertoning voor mij ontaarde en ik om 0.00 uur de vergadering voor gezien hield. Dat bleek de volgende dag een gouden greep, want nadat de slaapverwekkende vergadering voor Piet en mij tot een vertraging van meer dan 1 uur bij de start had geleid werd dit geheel teniet gedaan doordat ik aan het einde van de dag nog voldoende energie over had voor een flitsende slotronde.
Bestuur: hartelijk bedankt."
Bert Groot Roessink
"Ja eindelijk!
Na 3x proberen heb ik hem eindelijk een keer gewonnen.
Vorige jaren zat ik er zoooooooooooo vlakbij en die 200 km dwong hem toen helaas nog niet af!! Maar dit jaar: Yahoooo! De ets is binnen. Het kon bijna niet meer mooier dit weekend. Tot de zaterdag. Toch weer 200 km!! En nog 10 minuten sneller dan vorig jaar. Helemaal top dus. Anton, Willem en Charles nogmaals hartstikke bedankt dat jullie de meer dan ideale omstandigheden hebben gecreëerd en om de 2 prachtige momenten mogelijk te maken. Tot volgend jaar.
PS. Zullen we een keertje Zweden doen?"
Edgar Donkervliet
"Eindelijk na veel trainen is de tocht op de Weissensee. Mijn 2x per week trainen is beloond met 108 km op mijn eigen vertrouwde viking schaatsen. Want de Almgrens was voor mij een complete ramp, zelfs met 2 paar sokken was de schoen nog te ruim.
Wat een uitzicht, wat een zonneschijn en wat een prachtig ijs! Hiervoor doen we het. En natuurlijk de gezelligheid met zoveel schaatsvrienden."
Christien Peters
"Voor de 5e maal een super-fantastisch weekend alsof het niet anders kan! We zijn er allemaal aan verslaafd geraakt. ASV is een sportieve en gezellige club. Organisatie: bedankt."
Josefien van Nes
"Voor het eerst mee, geweldig genoten, heerlijk geschaatst en ook nog ontdekt dat je over schaatsen dag en nacht kan praten!
Bedankt ASV!"
Frank Smit
"Ja, daar sta je dan in Oostenrijk op de welbekende Weissensee.
Doelen van 100 km werden gesteld. Dan wil ik toch ook niet achterblijven. Maar kunnen mijn benen dat wel? Met super weer en zeer veel gezelligheid en sportiviteit is het magische gebeurd: 112km. Dat neemt niemand mij meer af! ASV en specifiek Anton, bedankt voor dit heerlijke weekend."
Natascha Molenaar
"Heerlijk ! 5e keer Weissensee en mezelf absoluut overtroffen. Nooit gedacht dat ik 148 km zou kunnen rijden."
Inge Mol
"Fantastische dopingcontrole, volgende keer mag je alles controleren door mee te rijden :-)"
Rik de Lange
"Geweldig. De aankomst, mooi weer, prachtig ijs, goed ontbijt, en dan schaatsen. Nou, ik kwam niet in gesprek met het ijs. Na een maaltijd, bier en een goede nachtrust en ontbijt het ijs op. De geest wilde wel maar het lichaam niet. Na 9 ronden het ijs af maar daarna een geweldige dag gehad met Cees bij start en finish om iedereen bij te staan met deze monstertocht. Tot volgend jaar."
Piet Mantel
"Weissensee, 10 jan. 2004
Waarmee te beginnen in het gastenboek? Over Bart Bakker die ons op het laatste moment tipte over de ASV? Over Anton Spaan, die ons per e-mail nog even snel in liet schrijven? 'Mogen er ook krukken mee?' Vroeg ik Anton. Ja hoor, dat maakt niet uit! En inderdaad, het maakt niks uit, of je nou 200 km. 'doet' of, zoals in mijn geval, 40 km. Iedereen houdt van schaatsen, iedereen geniet, de omgeving is prachtig, het hotel prima, fantastisch weer en vooral een te gekke organisatie, hele gezellige mensen - het is gewoon een heerlijk weekend en voor mij ook mijn eerste natuurijsavontuur! Maandag meteen extra gemotiveerd naar de schaatsles.......... Tot volgend jaar!!"
Marjet Denijs
"Het was geweldig om hier te logeren. IJs sneeuw, sauna, wat wil je nog meer."
??
"De goede service, het heerlijke ontbijt en dan ook nog eens heerlijk actief te zijn. Super!"
??
"De keuken verdient een pluim. De warme vruchtenthee op het ijs heeft mij zeker 50 km. verder gebracht dan zonder die thee.
's Nachts weet ik niet hoe het is, want na een slopende bustocht ben ik totaal gevloerd, en dat zal vandaag, na 152 km, ook weer het geval zijn. De bedden zijn prima."
Dingeman Lievense
"Waar doen we dit eigenlijk voor?"
??
Uitslagen:
Toertocht
| Naam | Afstanden (km) |
| Edgar Donkervliet | 200 |
| Rik de Lange | 200 |
| Harrie van Gennip | 188 |
| Dick van der Flier | 180 |
| Martin Huysmans | 180 |
| Anton Spaan | 172 |
| Jan van Dijk | 168 |
| Daan de Geus | 168 |
| Bert Groot Roessink | 160 |
| Willem van der Wurff | 160 |
| Jan Veenstra | 156 |
| Henk Klein Poelhuis | 152 |
| Dingeman Lievense | 152 |
| Frans Jan Schuurman | 152 |
| Frank Smit | 152 |
| Ineke Mol | 148 |
| Inge Mol | 148 |
| Frank Albers | 140 |
| Hein Daalderop | 140 |
| Charles van der Horst | 140 |
| Lex Lelijveld | 132 |
| Seija Teeuwen | 132 |
| Jose Strijbos | 120 |
| Ron Water | 120 |
| Natascha Molenaar | 112 |
| Josefien van Nes | 108 |
| Christien Peters | 108 |
| Maaike Vervoort | 108 |
| Lia van der Wurff | 104 |
| Jan Zuidervaart | 42 |
| Marjet Denijs | 40 |
| Piet Mantel | 36 |
| Saskia de Rie | 28 |
| Gertie Lelijveld | 12 |
| Cees van der Lans | 0 km, maar 9,5 uur jurywerk. |
| Totaal | 4.461 km |
| Gemidd. per deelnemer | 131.2 km |
Koppelkoers
| Naam | Tijden | Eindtijd | Klassement | ||
| Koppel 1 | Frans Jan Schuurman | 44.9 | 1.22,1 | 1 | |
| Edgar Donkervliet | 37.2 | ||||
| Koppel 2 | Martin Huysmans | 40.0 | 1.24,3 | 2 | |
| Daan de Geus | 44.3 | ||||
| Koppel 3 | Seija Teeuwen | 42.1 | 1.27,1 | 3 | |
| Frank Albers | 45.9 | ||||
| Koppel 4 | Josefien van Nes | 50.4 | 1.28,2 | 4 | |
| Anton Spaan | 37.8 | ||||
| Koppel 5 | Lia van der Wurff | 57.8 | 1.28,6 | 5 | |
| Rik de Lange | 30.8 | ||||
| Koppel 6 | Ineke Mol | 49.5 | 1.29,4 | 6 | |
| Harrie van Gennip | 39.9 | ||||
| Koppel 7 | Frank Smit | 46.6 | 1.29,6 | 7 | |
| Ron Water | 43.0 | ||||
| Koppel 8 | Jan van Dijk | 46.1 | 1.31,0 | 8 | |
| Henk Klein Poelhuis | 44.9 | ||||
| Koppel 9 | Dick van der Flier | 49.6 | 1.31,6 | 9 | Diskwalificatie i.v.m. niet correct wisselen in wisselvak |
| Charles van der Horst | 42.0 | ||||
| Koppel 10 | Jose Strijbos | 48.2 | 1.32,1 | 10 | |
| Dingeman Lievense | 43.9 | ||||
| Koppel 11 | Inge Mol | 46.5 | 1.33,8 | 11 | |
| Piet Mantel | 47.3 | ||||
| Koppel 12 | Maaike Vervoort | 54.2 | 1.33,8 | 12 | |
| Lex Lelijveld | 39.6 | ||||
| Koppel 13 | Hein Daalderop | 47.0 | 1.34,7 | 13 | |
| Jan Veenstra | 47.7 | ||||
| Koppel 14 | Jan Zuidervaart | 46.8 | 1.41,5 | 14 | |
| Christien Peters | 54.7 | ||||
| Koppel 15 | Bert Groot Roessink | 33.5 | 1.42,9 | 15 | |
| Marjet Denijs | 1.09,4 | ||||
| Koppel 16 | Saskia de Rie | 1.06,3 | 1.51,5 | 16 | |
| Natascha Molenaar | 45.2 |
Individuele tijd
| Naam | Tijden | Klassement | Naam | Tijden | Klassement | |
| HEREN | DAMES | |||||
| Rik de Lange | 30.8 | 1 | Seija Teeuwen | 42.1 | 1 | |
| Bert Groot Roessink | 33.5 | 2 | Natascha Molenaar | 45.2 | 2 | |
| Edgar Donkervliet | 37.2 | 3 | Inge Mol | 46.5 | 3 | |
| Anton Spaan | 37.8 | 4 | Jose Strijbos | 48.2 | 4 | |
| Lex Lelijveld | 39.6 | 5 | Ineke Mol | 49.5 | 5 | |
| Harrie van Gennip | 39.9 | 6 | Josefien van Nes | 50.4 | 6 | |
| Martin Huysmans | 40.0 | 7 | Maaike Vervoort | 54.2 | 7 | |
| Charles van der Horst | 42.0 | 8 | Christien Peters | 54.7 | 8 | |
| Ron Water | 43.0 | 9 | Lia van der Wurff | 57.8 | 9 | |
| Dingeman Lievense | 43.9 | 10 | Saskia de Rie | 1.06,3 | 10 | |
| Daan de Geus | 44.3 | 11 | Marjet Denijs | 1.09,4 | 11 | |
| Frans Jan Schuurman | 44.9 | 12 | ||||
| Henk Klein Poelhuis | 44.9 | 12 | ||||
| Frank Albers | 45.9 | 13 | ||||
| Jan van Dijk | 46.1 | 14 | ||||
| Frank Smit | 46.6 | 15 | ||||
| Jan Zuidervaart | 46.8 | 16 | ||||
| Hein Daalderop | 47.0 | 17 | ||||
| Piet Mantel | 47.3 | 18 | ||||
| Jan Veenstra | 47.7 | 19 | ||||
| Dick van der Flier | 49.6 | 20 |
Nog meer reacties:
Ode aan de ets door Lex Lelijveld
de ets,
de ets die ik al lange tijd wilde hebben,
de ets,
de ets die ik zo mooi vind,
de ets,
de ets jaren onbereikbaar
de ets,
de ets is nu ingelijst,
de ets,
de ets hangt,
de ets,
de ets hangt bij ons aan de muur,
de ets,
de est is genieten.
Ter herinnering......... toen lag er ijs..................................:
11 december 2003: Er wordt al geschaatst op de Weissensee
"De afgelopen nachten heeft het op de Weissensee flink gevroren – temperaturen van –10 graden en lager - en het kleine meer is inmiddels volledig bevroren. De Weissensee, bijna 100 meter diep, bevriest traditioneel pas in de 1e helft van december dicht. Het grote meer volgt meestal eind december begin januari. De voorspellingen voor de komende periode zijn gunstig. Het kleine meer is inmiddels bedekt met een schitterende grote plaat zwart ijs. De Oostenrijkers, altijd wat voorzichtiger dan de inmiddels toegesnelde Nederlanders, rijden nog langs de oevers.
De nu al aanwezige Nederlandse schaatsers hebben het kleine meer inmiddels volledig verkend. Een goed voorteken."
Weissensee 2003
Na een geweldig weekend op de Weissensee vindt je hier een paar leuke foto's als herinnering.
 |
| Een koele groepsfoto bij -10 graden. |
Weissensee 2002
Het weekend is gehouden van 7 tot 11 februari 2002. Het aantal deelnemers bedroeg 40. Wij hebben zowel op het grote als het kleine meer geschaatst. Tegen de middag zakte je door de toplaag, die 's nachts bevroren was. Dus daarna verplicht op het terras en genieten van het prachtige weer.
De groepsfoto.
Charles die klaar is voor de strijd tegen Anton op de 500 meter.
Het verhaal van Edgar
Het was een natte vooravond in Almere. Op de parkeerplaats van het zwembad verzamelen een stel fanatieke schaatsgekken voor een wat bleek, een barre tocht. Ja, je hoeft namelijk niet gek te zijn om op de Weissensee te gaan schaatsen, maar het helpt wel! Het werd een tocht van totaal 14 uur met gebogen knieën en pijn in de rug. We moesten er namelijk eerst nog zien te komen. We gingen op weg naar een bijna 14 km lange heilige ijsvlakte gelegen op 930 meter hoogte in Oostenrijk, de Weissensee. Door de natte weersomstandigheden waren onze chauffeurs genoodzaakt om wat langzamer te rijden.
Ik kon gelukkig nog net een mooi plekje naast Door bemachtigen, voor in de bus. Tijdens de rit werd er o.a. een filmpje gekeken, een borreltje gedronken, een slaapje gedaan, opgeschept over het aantal km die er wel niet zouden worden gereden, schietgebedjes gedaan, kennis gemaakt met de nieuwelingen, een worteltje gegeten, koffie gemorst en in pillen gehandeld (op dokters recept). Tot 15 minuten voor onze aankomst bij het hotel bleef het spannend of er überhaupt wel geschaatst kon worden. Echter toen de laatste helling van 15% door de bus was genomen kregen we toch wat winterse taferelen te zien. Dus snel ontbijten en even bij het prachtige ijs kijken dacht ik. Maar helaas, het ijs lag er niet best bij. Het was nat, zacht en lag vol met half aangevroren rotsen. Maarja, je komt toch om te schaatsen dus, veters vast en gaan. Die vrijdag is er toch nog aardig wat geschaatst. Maar omdat het zo zwaar ijs was moesten we natuurlijk wel na ieder rondje even bijkomen op het terras! "Bitte ein glumust ". Ja zo kwamen we wel aan onze rondjes hoor! Na het heerlijke diner op vrijdag hebben we nog gezellig wat gedronken en gezongen, onder de muzikale begeleiding van Charies op zijn gitaar.
En toen de dag van de toch der tochten, de zaterdag. Het was 7 uur toen de eerste verschenen aan de ontbijt tafel. Nog snel wat koolhydraten naar binnen en hop naar het ijs! Het ijs viel op zich wel mee! Dus ik dacht: "Nou dan maar zo snel mogelijk wat meters maken voordat het weer slechter wordt". Nou dat heb ik geweten ook zeg. Ik liet me leiden qua snelheid door de 'snelle jongens'. Je moet dan denken aan een Anton, een Jacob, een Gerrit, een Willem, een Harry, een Ron en een John. En daar ging ik achter aan! Even voor de duidelijkheid, ik heb pas vorig jaar leren schaatsen! Dom natuurlijk, maar ja, je wilt je eigen natuurlijk niet laten kennen he! Ik had het echter toch nog 80 km volgehouden bij de snelle jongens maar toen moest ik net voor de vierde stempelpost lossen. Ach dacht ik: "Niet slecht voor een beginneling". Maar wat bleek, sommige van de bikkels stopten er al helemaal mee bij de 4e stempelpost. En de andere kwam ik even later weer tegen op het terras! Ze waren vergezeld van grote glazen bier en warme bekers gluhwijn (om een of andere rare reden was er geen glumust meer, hoe zou dat toch komen?).
Alleen Gerrit zag er nog behoorlijk fit uit. Die had blijkbaar als enige de verleiding weten te weerstaan en de heerlijke alcoholische versnaperingen voor ná de tocht te bewaren. Samen met a.o. Daan en Eddie genoot ik nog even wat langer op het terras van het heerlijke winterzonnetje. Uiteraard onder het genot van een glaasje gluhwijn. 'Doen we nog een rondje?' Helaas kregen we voor deze rondjes geen knipjes dus zijn we maar weer gaan schaatsen. Samen met Daan wisten we hierna nog 2 volle ronden te rijden waarbij we de zusjes Mol als haas konden gebruiken. Het was vast ook een heel stuk zwaarder geweest als we op onze laatste 10 km niet José waren tegengekomen. Die had ondanks de adviezen van deskundige langs de kant toch, na een korte stop, weer de schaatsen ondergebonden en ging voor de magische 100 km. Wat een interne motivatie zeg, petje af! Het was deze sportieve instelling die mij een tweede adem gaf om de laatste 10 km nog even door te bijten. José bracht ons weer veilig thuis door het toen al wel heel erg natte en zwaar geworden ijs. Nogmaals bedankt Daan en José! 100 km voor José en 140 km voor Daan en ik. Maar er was ook nog die fitte Gerrit. Wat zou die gereden hebben?
Terug in het Hotel troffen we Gerrit aan op de bank met een heerlijk verdient Oostenrijks biertje, nou ja zeg maar BIER. Ook hij had er 140 km op zitten en dat zonder hulp van José! Die avond hebben we weer heerlijk gegeten en alle verhalen van de dag met elkaar gedeeld. Ook werden er allerlei schaatsbiomechanische en fysiologische kwesties aan de orde gesteld.
De laatste dag stond er o.a. de 500m wedstrijd op de agenda. Gewapend met de meest nieuwste technieken werd er gestreden om twee prachtige ertsen. Ja tegen dat geweld, daar kon ik en zelfs mijn tegenstander Harry niet tegen op. Wat nou deltapak, stripes of computers in de schaatsen? Je moet gewoon de CLV-methode gebruiken (note: Charies Los Vast - methode). Ja hen die niet mee waren hebben een fraai stukje futuristische schaatstechnologie gemist! In de middag ben ik samen met o.a. Jose, Sabrine, Hein, Jan en Ben nog even boven op een van de bergtoppen van de Dolomieten wezen kijken. Goh wat een prachtig gezicht is dat, de totale Weissensee van boven af gezien!
Naast de 20 km ronde was er ook een 500m baan, een ijshockeyveid en een curlingbaan gemaakt op het meer. Helaas zat het weekend er toen alweer bijna op. Ik kroop weer in de bus. Echter op een andere stoel dan op de heen weg. Ja, want mijn oude plekkie was ingenomen door een zekere "Dwaaloog Dollemans". Een manspersoon met een, zo leek het, schotwond net boven zijn linkeroog. Nou daar wil je natuurlijk geen ruzie mee krijgen! Dus ik ging gezellig naast Lya zitten en doezelde langzaam weg. In mijn slaap hoorde in nog heel in de verte wijze mannen spreken over het schaatsen van de toekomst.
Terug in Almere was het avontuur helaas weer voorbij. Maar deze fantastische eerste ervaring voor mij van de Weissensee blijft! Volgend jaar ben ik zeker weer van de partij. Voor hen die niet mee waren en toch meer willen weten over: het PR van Dolf en Karin, het aantal km's geschaatst door Els, Josefien of Fred, overhellende ijsbanen, achteruitschaatsen, kaisersschmarren, schaatsen op handen en voeten, kamelenzakken of royale instellingen van busstoelen moeten volgend jaar gewoon ook mee gaan!
Charles, Willen en Anton, bedankt voor de perfecte organisatie!
Edgar
Weissensee 2001
door Lex Lelijveid| 56,8 sec. | Karin Steen |
| 57,7 sec. | Door van der Meulen |
| 58,8 sec. | Josefien van Nes |
| 1.15,7 sec. | Lia van der Wurff |
