Trainingskamp Inzell 2005

Extra training, en dat al op dag één!!!!

Maandag morgen 02.30 de wekker gaat af. Ik draai me nog een keer om, maar het wordt echt tijd om op te staan. De tassen in de auto, moeders wekken en rijden. Na een kleine omweg komen we aan bij Mantel Motoren. Half 4 en amper een zieltje te bekennen. Wanneer alle bagage al in de auto staat missen we nog één persoon! Thijs van Weegen!
Komt hij aanzetten om 4 uur, ja daar lig je dan al achter op schema. Eindelijk rijden we dan weg, begint één van de begeleiders paniek te saaien. “We missen iemand!!!” Nee, er was gewoon een zitplaatsje over in de bus. Na een stop (ja in Almere) gaan we dan toch op weg.

Samen met Remko, Eva, Sebastiaan en Piet, hebben we eigenlijk weinig mee gekregen van de reis. Er werd volop gebruik gemaakt van de walkietalkies die mee waren. Misschien dat wanneer de bestuurders van het voorste busje wat meer op de borden hadden gelet waren we ook in een keer goed gereden. Maar nee hoor, de afslag gemist. Ach ja, in ieder geval kwamen we na 10 uur en 30 minuten aan waar we moesten zijn. Weliswaar een half uur te vroeg, met als gevolg dat we moesten wachten voordat we de sleutels kregen.
Nadat iedereen in z’n huisje zat, kwamen enkele begeleiders op het idee ons ’s avonds nog even te laten schaatsten.

Strak plan heren! Iedereen, nog stijf en moe van de lange reis, ziet er tegen op. Maar wanneer we dan daadwerkelijk op het ijs staan, willen sommigen er niet meer af. De mensen langs de kant maar zeuren ‘ Wij willen eten’, wat trouwens lekker was.

De blokhutten, met vloerverwarming, bevallen wel, alleen jammer dat de badkamer niet op slot kan. Maar joh we zijn sociaal. De jongens moeten buiten in de kou staan wanneer de meiden douchen. Anders om natuurlijk niet :P

Nou dames en heren, tot morgen! Ik duik me bed in, ben kapot.

Gwendolyn Graman

Dag 2

En weer zijn we vroeg wakker….

02.45 uur; De wekker liep af. Iedereen werd (veel te vroeg) wakker, behalve natuurlijk de gene van wie de wekker was… He Eva!!! Om 7 uur gaat de volgende wekker, de meeste hebben moeite met opstaan maar om half 8 zit dan toch iedereen aan het ontbijt.

Rond kwart over 8 vertrekken we richting ijsbaan.

Het ijs lag er supermooi bij en werd tijdens het trainen alleen maar harder. Wat ook erg leuk was en natuurlijk beetje speciaal is dat alleen ASV op de baan reed. Na anderhalf uur ‘zware’ training gaan we weer terug naar de huisjes. Hier besluiten een paar nog even wat slaap in te halen, anderen gaan de schaatsen slijpen, weer andere besloten tot een sneeuwballen gevecht tegen een groepje Duitsers.

Na een heerlijk, alleen wat lauw, middagmaal hebben we nog even rust. Dan is het echt weer tijd op te trainen. Na een kleine vertraging, die werd veroorzaakt door de afwezigheid van 4 van de ‘ puberjochies’, begonnen we vol goede moed aan een nieuwe training. Na een partijtje uitsloverij gaan we terug naar de blokhutjes, om weer kort bij te komen.

Nu ga ik zeggen; Tot morgen. Het is namelijk tijd voor het laatste uurtje schaatsen van de dag. Dus dat was het weer, tot snel.

Gwendolyn Graman

Dag 3

Ook ’s-Avonds om 18.00 uur werd er weer getraind, echter de activiteit werd beperkt tot lekker ontspannen rond rijden. Om 19.00 uur trokken we richting verblijf en de eetzaal waar brood en salade stonden te wachten. Door de avond training werd het tijdstip dat de keuken open was voor het avond eten voor ons verlengd tot 20.00 uur. Daarna volgende nog een onrustige avond….

De vermoeidheid slaat toe!

Woensdag morgen, ook vandaag hebben we grote moeite met opstaan. De slechte nachtrust, die wordt veroorzaakt door gesnurk en slaappraten, begint z’n vruchten af te werpen. Na een ontbijtje gingen we, jaja verrassing, naar de ijsbaan. Een ijskoude training volgde, de thermometer gaf –5 °C aan. Het ijs weer super en ook vandaag stond ASV alleen op de baan.

Na nog paar uurtjes slaap en een warm middagmaal gingen we opnieuw trainen. Helaas, helaas, we hadden het ijs niet meer voor ons alleen. We moesten delen met Annette Gerritsen, het nieuwe Nederlandse sprinttalent. Deze dame was overigens oefeningen aan het doen waar wij U tegen zeggen. Ook hebben we vandaag weer de jeugdlandenteams gezien. Ik moet zeggen dat de Nederlanders er toch het beste uitzien, de Russen (niet de Wit-Russen) zagen er wat minder charmant uit.

Tijdens de training werd er trouwens bij de ‘oudere jongeren’ een 400 meter geklokt. Deze tijden vielen erg in de smaak. Zouden we hier wedstrijden rijden, dan rijd iedereen een dik pr. Helaas door internationale wedstrijden op donderdag (morgen), kunnen we geen wedstrijd rijden. Ook zullen we onze middagtraining over moeten slaan

Het laatste uurtje schaatsen van dag was het leukst. Remko Water vond het namelijk wel een goed idee om (onbedoeld) naast de baan te gaan schaatsen, wat trouwens nog goed afliep omdat ook hier een laagje ijs lag. Ook toen we weer van het ijs afmoesten konden we nog even lachen. Piet Mantel stapt namelijk met de schaatsbeschermers van het ijs. Dat was een leuk gezicht, want hij ging natuurlijk direct onderuit. Ook probeerde hij weer op staan (met de beschermers nog om) waardoor Piet natuurlijk weer onderuit ging. Over het algemeen gaan de trainingen wel goed, alleen aan het eind van de middagtrainingen is iedereen wel moe. Zelfs de meest energieke jongeren, en natuurlijk alle begeleiders moeten ’s middags toch even een tukkie doen.

Wat ik trouwens ook nu weer ga doen, terwijl de rest zich vermaakt in de plaatselijke ‘discotheek’ of bij de overburen.

That’s all Folks!

Gwendolyn Graman

Dag 4

Regen, regen en nog eens regen.

We werden wakker met het geluid van regen en wind op en om de huisjes. Iedereen draaide zich dus nog eens lekker om en velen kwamen dus te laat voor het ontbijt.

Ondanks geluiden dat de training niet door zou gaan vanwege het weer, vertrekken we naar de baan. Hier aangekomen ligt deze er verlaten bij. De baan hadden we dus weer voor ons zelf. De hoosbuien ook….

Met uitzondering van een enkeling begonnen we met natte voeten en goede moed aan de training. De ijsmeester vroeg zich af wat wij kwamen doen, of we niet beter konden uitslapen. De man was duidelijk nooit op de Jaap Edenbaan geweest, daar komt het wel vaker voor dat er enkele centimeters water op de baan staan. Ook ging de aardige man nog even de blaadjes van de baan vegen. IJsmeesters van Amsterdam, neem hier een voorbeeld aan ;-)

Toen de zoveelste korte maar hevige regenbui uit de hemel kwam vallen, besloten de meeste na 3 kwartier van het ijs te gaan. Alleen nog 5 ‘bikkels’ maakten hun training af. Achteraf gezien was het van Huub Timmermans misschien handiger geweest om wel van het ijs af te gaan. Zijn doorzettingsvermogen werd ‘beloond’ met een snoekduik in de eerste bocht. De glijpartij zag er spectaculair uit, de golven waren huizenhoog. Huub dreef af naar de kleedkamer.

’s Middags ging het schaatsen voor ons niet door vanwege de wedstrijden die er waren. Met een klein select groepje gingen wij deze bekijken. Hier kwamen wij tot de schokkende conclusie dat enkele rijders nog slechter reden dan dat wij deden aan het begin van de week. De overige mensen van de groep gingen winkelen, haha, 6 januari, drie koningen, dus alle winkels dicht!

Vervolgens gingen we vol goede moed om half 6 naar ijsstadion Ludwig Schwalbe voor de laatste training van dit kamp. Helaas, helaas de baan was gesloten wegens het slechte weer. Teleurgesteld gingen we terug naar de blokhutten. Hier wilden we naar de sporthal voor een partijtje droogbewegen. Helaas ook dit ging niet door, de hal was reeds bezet. Vandaag zaten we dus al om 7 uur aan het diner. Had de kok ook een vroegertje.

De laatste avond is al halverwege nu dit verslag ter einde komt. De grote vraag luid nu; wat hebben we deze week geleerd? Trainingskamp volgend jaar weer in Inzell. Zo heb ik eindelijk leren schaatsenrijden (voor de niet-schaatsers onder ons; dat is van een veel hoger niveau dan schaatsen :D). Naast enkele gebruikelijke irritaties was het een zeer geslaagd kamp! Begeleiders en organisatoren; bedankt!

Lezers; hopelijk tot volgend jaar!

Gwendolynova Gramanovitzch